Op het gras ligt een uitgestuiterde skippybal,
de hele wereld ligt eronder. Een beetje
zonneglans en zingende vogels, plukken
pasgemaaid gras die blijven plakken op
zijn bolle blauwe buikje. Voortrollende
zinloosheid, iemand die op je ligt, die
eraf rolt, iemand die een idee lanceert,
onverstoorbaar rol je om en om om een
paar centimeter verder subtiel tot stilstand
te komen. Laveloos geluk. Iemand die
tegen je aan schopt, baldadig, nee balorig.
De skippybal die opveert als een kudde
heliumpinguïns die bestand zijn tegen elke
storm, maar niet tegen de willekeur van
opstandige omstanders.
