De ondraaglijke lichtheid #8

De schemer is nog licht als een waslijn vol verhalen. Je luistert naar het schrille geluk van de gierzwaluwen, die je ziet als je op de trampoline ligt en naar de hemel kijkt. Hoe ze schuilen onder de nok van het oude huis. Hoe ze langs de hemelkoepel scheren zodra ze het veilige nest vol vette vliegen verlaten voor de light versie van het bestaan. Stuntpiloten in een stuurloos blauw.

Sprookjesgeluk #7

Hoe wonderlijk de korte duur van het geluk. Ware poëten verstaan de kunst om een waas om de werkelijkheid te leggen en vervolgens de sluier weg te halen waardoor je de naakte waarheid ziet. Maar toch. Toch doen we er alles aan om het ongeloof nog even uit te stellen. Nog even ondergedompeld te blijven in betoverende, verbeeldingsrijke poëziefantasie: het hele spectrum van schaamteloze gelukzaligheid tot uitgewrongen wrange sprookjes.

Insomnia #6

De nacht is voor de tere zielen, voor de troebelen van geest. Het wemelt aan de oevers van het schimmenrijk. Met de spoken in het haar probeer je een plaats te bemachtigen aan de andere zijde, maar de veerman zet je niet meer over. Na een laatste blik in de verte druip je af, terug naar het nachtelijk theater. Zuigend rondom hoofden die niet knikken, die niet bollen, zakken zwaar je gedachten naar de bodem, naar een plek bij de paarden waar geen water meer staat. Daar, in het veld van verloren dromen, pak je de verdwijntelefoon en belt met God of met de Grote Winterslaap.

The morning-after #5

Op een ochtend vind je jezelf terug onder een hoge stapel bedenkelijke omstandigheden. Een erwtje is alles wat je nog bent. Moe, murw, muw, moeg. Is de dag te vroeg begonnen of te laat geëindigd, en hoe ga je nu de eindstreep halen? Daar lig je dan. The morning-after. Het feest is geweest, en het was goed want je herinneringen ben je kwijt.

Het gretige nummer #4

We rijgen de dagen aaneen tot een bundel zouteloze sliertjes waar de slingers van de pluktijd hadden moeten hangen. Eruit met die energie! Wij willen poëzie! Poëzie waar de sappen ons van in de mond lopen, waar onze poriën hemelwijd van opengaan. Een overrijpe uitspattende omarming van het leven waar ons muggenbloed sneller van gaat stromen. Of toch op z’n minst een beetje jeuk.

Ready for take-off #3

Vertrekken is het moeilijkste van alles. Een beetje doodgaan. Daarom blijven mensen liever op hun plek, in hun comfy zitzak. Maar de mug dan? Die zit nooit stil. Altijd ready for take off, de mug die misschien niet meer op z’n pootjes terecht komt maar tenminste een poging heeft gedaan. Je weet niet of je een eendagsvlieg bent of dat je langer meegaat, of je achterblijft als een vlek op de muur of dat je onzichtbaar zorgt voor hooguit een beetje jeuk. Laat je meevoeren op de wind. Eindig niet platgeslagen tegen de muur.

Pure poëzie #2

Poëzie laat zich niet in woorden vangen. Pure poëzie laat zich koninklijk ontvangen op een bankje in de zomerzon, naast een stenen huisje. De eerste zonnestralen, krakende vogels en het huisje dat uit haar voegen barst. De konijnen zijn dood. Ver weg glijdt een zilvervliegtuig zachtjes door de blauwe zon. Een muurwolk verschuift in de stilte. Nog even bibberend genieten. Straks valt alles om.